Zo dankbaar werk is coachen van Samengestelde gezinnen

Staat er ineens een bos bloemen voor de deur van een stel dat ik kortgeleden heb gecoached met hun voornemen om een samengesteld gezin te gaan vormen.
Op het bijgevoegde kaartje staat de volgende tekst:
“In korte tijd heb je ons enorm geholpen.
Bedankt voor je inzet, goed adviezen en oprechte betrokkenheid.
Warme groet….”
Dit gezin heeft nu een zoveel grotere kans op slagen…
daar doe ik het voor…..

Focus Sankofa op coaching bij “Echtscheiding” en “Nieuw Gezin” vanuit pedagogische deskundigheid!

Scheiden doet lijden!
Afscheid nemen doet pijn!
Het zijn clichees maar helaas, op scheidingssituaties waar kinderen bij betrokken zijn, zeer toepasselijk.

Maar “gaan scheiden” is net als ooit “gaan trouwen” en “kinderen nemen” een keuze die je als volwassenen (meestal toch wel met je volle verstand) maakt.
Wel de lusten niet de lasten? Nee nee zo zijn we niet getrouwd!

Waarom lukt het zoveel mensen niet om ook een scheiding op een goede/nette manier af te ronden?
Dan heb ik het over scheidingen waar kinderen bij betrokken zijn.
Zonder kinderen maakt het mij niet zoveel uit. Dan zijn het twee volwassenen, verantwoordelijk voor hun eigen leven,  die het blijkbaar niet kunnen laten om elkaar het leven zuur te maken of elkaar geen geluk (kunnen) gunnen.
Moeten ze vooral doen, mijn zegen hebben ze. Want als ze willen hoeven zij elkaar nooit meer te zien.

Kinderen maken deze keuze nooit!
Kinderen blijven altijd onvoorwaardelijk loyaal aan beide ouders.
Dit besef zou bij ouders, die besluiten te gaan scheiden, altijd op de voorgrond moeten staan. Het zou leidend moeten zijn bij al hun handelen.

Dat wil dan dus ook zeggen, bij het besluit te gaan scheiden, het als volwassenen nemen van je lijden en de pijn.
Ook dat hoort bij het leven.
Dat zullen ook je kinderen ooit ontdekken.
Dus ouders:
Wees, ook hierin, het goede voorbeeld voor je kinderen en loop er niet voor weg. Door bv binnen de korste keren halsoverkop verliefd te worden en vinden dat je nu weeer “recht”op geluk hebt. De behoefte is voorstelbaar maar het werkt niet!
Neem de tijd,…
Gun jezelf, je ex en je kinderen tijd om te rouwen.
Gun jezelf, je ex en je kinderen de tijd om boos te (mogen) zijn.
Gun jezelf, je ex en je kinderen de tijd om verdrietig te (mogen) zijn.
Gun jezelf, je ex en je kinderen de ruimte om weer zijn/haar eigen plek/weg te vinden.
Gun jezelf, je ex en je kinderen het besef dat ook al wordt er gescheiden er nog wel van elkaar gehouden wordt….
en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Weet jij er misschien nog eentje??????

Absoluut een pijnlijk gebeuren en een situatie met vaak praktisch ingrijpende zaken.
Maar nog geen man overboord! De wereld vergaat niet!
Wat wel moet gebeuren is eerst alle scherven netjes opruimen.
En ja dat kost tijd, energie en inspanning.
Geduld en tact vaak ook want wonden helen niet op commando.

En………. het goede nieuws is:
1. Lastige fases in het leven zijn fantatische kansen om te groeien als mens/persoon/ouder.
2. Het op een goede manier verwerken van deze fase is de enige garantie op een verdere gelukkige toekomst.
3. Je hoeft het niet alleen te doen.
Je kunt ondersteuning krijgen van je omgeving, vrienden enz…
Dan moet je het wel vragen en ervoor open staan.
Je mag gerust fouten maken en ook jij ziet het niet altijd allemaal perfect! Voortschrijdend inzicht is iets moois. Dan moeten er wel mensen zijn die je feedback (mogen) geven.
Ook zijn er professionals die je bij dit lastige traject met raad, daad en ondersteuning kunnen bijstaan.

Sankofa biedt Pedagogisch deskundige ondersteuning bij opstellen van een “Ouderschapsplan” en is gecertificeerd “Stiefplan-coach”.
http://www.gezinscoach.com/
http://www.gezinscoach.com/Hoe%20maak%20je%20een%20succes%20van%20je%20samengesteld%20gezin,%20Stiefplan.htm

Kinderopvangtotaal – ‘Zweedse kinderopvang is geen utopie’

Kinderopvangtotaal – ‘Zweedse kinderopvang is geen utopie’.

Opvoeden is geen kwestie van gedragstraining of voortdurend je kind managen en monitoren.

Als ouder wordt je  overspoeld met tiplijstjes van positief opvoeden en hoe
wel/niet te belonen en/of te straffen.
Ik geef toe dat het vaak lekker concrete handvatten zijn die het gevoel geven pedagogisch ongewenst gedrag van kinderen in goede banen te leiden. Deels werkt dit voor de korte termijn ook wel.
Vooral op de social-media strooien deskundigen de ‘opvoedtiplijstjes’ rond als pepernoten met Sinterklaas. Als ouder word je daar volgens mij helemaal gek van. Opvoeden is geen lijstje met tips volgen. Lijstjes met soms 10 tot 15 tips maken je verwarring alleen maar groter. Want zonder te begrijpen waarom het wel of niet werkt zijn ze inhoudsloos en vergeet je ze in de dagelijkse hectische opvoedpraktijk direct weer.
Sommige van die, vooral op gedragsbeïnvloeding gerichte tips, kunnen  voor de korte termijn wel handig zijn.  Het geeft je in de dagelijkse (opvoed)hectiek iets concreets in handen. Het zijn hulpmiddelen om, echt ongewenst gedrag, even in goede banen te leiden. Pik er dan wel die elementen uit die voor jou hout snijden, waar je je in kan vinden en die passen bij jouw opvoedvisie. Dus: wat voor jou werkt!

Recent onderzoek toont aan dat veel toepassen van deze prijzen en belonen tips op de langere termijn het zelfvertrouwen en de intrinsieke motivatie van je kind niet vergroot.
Je kind wordt erdoor afhankelijk van externe complimenten of kritiek. Uiteindelijk is dat niet wat  je wilt bereiken met je opvoeding. We willen allemaal toch graag kinderen opvoeden die op hun eigen oordeel vertrouwen en niet alleen dingen doen omdat er een bevestiging of straf van buitenaf op volgt. Het is goed om in het toepassen, van de op zich soms wel handige gedragsmethoden, dit goed in het achterhoofd te houden.

Dus in dit blog maar 1 TIP:
Prijs een kind meer op zijn inzet en niet te vaak op zijn gedrag!
In onderstaand artikel wordt het hoe en waarom daarvan helder uitgelegd en  onderbouwd.

http://kiind.nl/articles/507/Prijzenenbelonenwaaromzouje.html

Korte samenvatting:
“Alleen in de pedagogie wordt vaak nog vast gehouden aan gedragsbeïnvloeding als methode. Omdat het op korte termijn zo handig werkt. Eigenlijk is het vrij logisch: een kind dat vaak van een ander te horen krijgt of het iets goed of fout doet, vertrouwt steeds vaker op het oordeel van anderen. Maar op de lange termijn ondermijnt het de relatie. Kinderen blijken vaak door te hebben dat we een compliment niet menen of dat we het geven omdat we er een bedoeling mee hebben. Als het compliment uitblijft, denkt je kind dan dat het iets fout heeft gedaan? Of prijs je gericht en maak je daarmee je liefde voorwaardelijk en afhankelijk van het gedrag van je kind en niet om wie je kind is?
Opvoeden is geen kwestie van gedragstraining of voortdurend je kind
managen en monitoren. Het is leren hoe het leven in elkaar zit, met mensen waar je om geeft.
En ‘last but not least’ opvoeden is het geven van het “goede voorbeeld!”

Opvoeden mag weer! Aanleren zelfbeheersing loont!

Steeds meer wetenschappelijk onderzoek komt met resultaten dat het aanleren van zelfbeheersing aan jonge kinderen (=opvoeden)  loont:
Volkskrant: “Dat IQ en afkomst voor een groot deel bepalen hoe rijk, gezond en gelukkig een kind later wordt, is wel bekend. Uit nieuw onderzoek van twee Britse hoogleraren blijkt, dat zelfbeheersing een belangrijke factor is die in je vroege jeugd kan bepalen welke kant je leven opgaat’.

Steeds duidelijker wordt uit onderzoeken hoe belangrijk frustratietolerantie, (d.w.z het kunnen omgaan met tegenslagen = ook niet krijgen wat je wilt) en zelfbeheersing zijn voor schoolsucces!
Leren vergt inspanning en het kunnen uitstellen van andere, op dat moment misschien leukere, dingen (directe behoeftenbevrediging).

Diverse opvoedkundige thema’s als grenzen stellen, consequent zijn, het kind leren omgaan met frustratie zijn dus geen overbodige opvoedvaardigheden.
Ze zijn dus niet bedacht door oubollige pedagogen die zo ons zo nodig de les moeten lezen.
Jonge kinderen zelfbeheersing aanleren vergt degelijke opvoedvaardigheden en investeren in opvoeden.

Wat goed is voor het kind betekent niet dat het kind in alles maar zijn zin moet krijgen of in alles moet worden gehoord, moet meebeslissen enz…integendeel!
Deze onderzoeksresultaten bevestigen een soort  aloude opvoedmoraal:
- ‘rustig op je beurt wachten leert het kind geduld’…..’wie vraagt wordt overgeslagen’…. en sterkt zijn karakter…..
Zat er dan toch veel opvoedwijsheid in al deze wijsheden waar sommigen van ons nog mee zijn opgevoed?
Hoe komt het dan toch dat het aanleren van  vaardigheden, als omgaan met frustratie, zo onpopulair is geworden?

Leerkrachten op scholen kunnen daar over meepraten. Veel kinderen zijn niet meer gewend om op hun beurt te wachten en zichzelf niet centraal te stellen. Kinderen vertonen vaker respectloos gedrag naar ouderen, en willen overal ook hun zegje over mogen doen.

Welke ouder wil niet dat zijn kind een zo hoog mogelijke opleiding volgt.
Hele discussies worden er gevoerd op scholen om dit te bewerkstelligen. CITO-trainingen gevolgd, enz….
Zou het niet eenvoudiger zijn om zaken aan te pakken bij de kern, daar waar je als opvoeders nog echt invloed op hebt? Het kind van jongs af aan (basis wordt gelegd in de peuterleeftijd) leren/begeleiden in (=opvoeden) dat het niet altijd centraal kan staan en dat het niet altijd kan krijgen wat het op dat moment WIL? Het leren/begeleiden in  dat de wereld dan niet vergaat en het betekent dat er evengoed van ze gehouden wordt! (basisveiligheid/zelfvertrouwen).

Dit vraagt Bewustzijn, Beleid en kost Tijd!
Dit vergt  Bewustzijn over wat wil ik als opvoeder(s) dat mijn kind leert en wat voor volwassene het later wordt.
Beleid in het stellen van duidelijke doelen, waaronder het aanleren van zelfbeheersing. Beleid omdat je er aan moet werken en consequent handelen hier een belangrijke factor is.
Tijd omdat een kind zijn zin geven op de korte termijn sneller gaat, minder scenes en schuldgevoel geeft.
Echter op de langere termijn doe je je kind (zo blijkt duidelijk uit onderzoek) er echt geen plezier mee!
En dan laat ik de effecten die het op de maatschappij heeft hier nog even buiten beschouwing.

Vuurwerk blogactiviteiten Sankofa 2012

Een overzicht in vuurwerk van de blogactiviteiten van Sankofa in 2012
Het was een productief jaar!

Here’s an excerpt:

600 people reached the top of Mt. Everest in 2012. This blog got about 3.200 views in 2012. If every person who reached the top of Mt. Everest viewed this blog, it would have taken 5 years to get that many views.

Click here to see the complete report.

1e nieuwsbrief Sankofa, speciale kerst- en nieuwjaar editie, de lucht in!!

Via  onderstaande link kan je deze primeur inzien!
Hij is leuk, interessant en vrolijk geworden.
https://sankofa-gezins-en-opvoedcoach.email-provider.nl/web/Yp6kUqJBOK/tUHr_RzIDp

In 2013 zal de nieuwsbrief van Sankofa zich verder ontwikkelen tot een definitieve vorm. Hou het in de gaten en blijf hem dus volgen.
Wil jij hem ook ontvangen?
Meld je dan NU aan via http://www.gezinscoach.com

Klein stapje, groot effect!